Endonezya'da Bir Adamın 11 Bin Ağaçla Değişen Köy Kaderi
Endonezya'nın Orta Java bölgesinde bulunan Wonogiri tepeleri, yıllar önce kontrolsüz ormansızlaşma, yoğun tarımsal faaliyetler ve sıkça meydana gelen yangınlar nedeniyle ciddi bir ekolojik krizle karşı karşıya kalmıştı. Bitki örtüsünün yok olması ve su kaynaklarının tükenmesiyle birlikte bölge halkı, derin bir su sıkıntısı yaşamaya başlamıştı. Dereler kurumuş, tarım arazileri verimsizleşmişti. Bu çaresizlik ortamında, Sadiman adında bir yerel sakin, bölgenin yeşermesi ve su sorununu çözmesi için olağanüstü bir mücadele başlattı.
Sadiman, bu büyük ekolojik sorunun temelinde yatan nedenin ormansızlaşma olduğunu fark ettiğinde, kimseden destek beklemeden kendi başına harekete geçti. Hiçbir resmi yardım veya finansal destek almadan, tamamen kendi imkanlarıyla yola çıktı. Fidanları kendi yetiştirdi, ihtiyaç duyduğu geliri sağlamak için ticaretle uğraştı, hatta ağaç dikme projesini hayata geçirebilmek adına sahip olduğu hayvanları satmaktan çekinmedi. Özellikle toprağın suyu tutma kapasitesini artıracak banyan ve ficus gibi ağaç türlerine odaklandı. Yağmur sularının hızla akıp gittiği dik yamaçlara bu fidanları özenle dikti.
Başlangıçta Sadiman'ın bu çabaları köylüler tarafından ciddiye alınmadı, hatta 'deli' olarak nitelendirildi ve batıl inançlar nedeniyle tepki gördü. Ancak Sadiman, çevresindeki alaycı ve olumsuz yaklaşımlara rağmen on yıllar boyunca azimle ağaç dikmeye devam etti. Yıllar süren bu sessiz ve fedakar mücadelenin sonucunda, yaklaşık 250 hektarlık geniş bir alana 11 binden fazla ağaç dikmeyi başardı. Bu fidanlar zamanla sık ve gür bir ormana dönüştü.
Sadiman'ın on yıllar süren emeği sonunda bölgenin kaderi tamamen değişti. Oluşan orman sayesinde toprağın erozyona uğraması engellendi. Ağaçların derin kökleri, yağmur sularının toprak altında daha uzun süre depolanmasını sağladı. Bu durum, kurumuş olan su kaynaklarının yeniden canlanmasına yol açtı ve nihayetinde su, borular aracılığıyla evlere kadar ulaştırıldı. Daha önce su kıtlığı nedeniyle yılda sadece bir kez ürün alabildiklerini belirten çiftçiler, artan su imkanları sayesinde artık yılda iki hatta üç kez mahsul alabilme imkanına kavuştular. Bir zamanlar çabası değersiz görülen ve yalnız bırakılan Sadiman, bugün bölge halkı tarafından 'ormanların kurtarıcısı' olarak anılıyor ve kuruyan pınarları canlandıran, tarımı yeniden hayata döndüren kahraman olarak takdir ediliyor.
